تبلیغات
وبلاگ رسمی کتابخانه دیجیتال زبان انگلیسی
پرداخت مبلغ خدمات

مبلغ: تومان
نام :
ایمیل :
موبایل :
آخرین مطالب

» دانلود راهنمای کتاب دستور و نگارش ۲ دکتر فریدون وحدانی ( 1394/11/22 )
» دانلود جزوه راهنمای کلیات زبان شناسی (متن و ترجمه) ( 1394/11/8 )
» دانلود خلاصه روش تدریس زبان انگلیسی لارسن ( 1394/11/8 )
» دانلود پاسخ های تشریحی آزمون های کارشناسی ارشد سال ۷۵-۹۳ آموزش زبان انگلیسی ( 1394/10/22 )
» افتتاح رسمی فروشگاه ( 1394/04/8 )
» آموزش نوین لغات حیاتی زبان انگلیسی یکبار برای همیشه (بر روی عکس کلیک کنید) ( 1394/02/16 )
» مروری بر دیدگاه والتر بنیامین در "نظریه ترجمه" ( 1394/02/8 )
» بزرگترین بسته آموزشی زبان انگلیسی ( 1394/01/17 )
» پیشنهاد فوق العاده ( 1393/12/19 )
» به عموم جوانان در اروپا و امریکای شمالی ( 1393/12/4 )
» To the Youth in Europe and North America ( 1393/12/4 )
» ? What are phrasal verbs ( 1393/12/1 )
» the most common English mistakes made by ESL students ( 1393/11/8 )
» نام و مقطع رشته های دانشگاهی به زبان انگلیسی ( 1393/11/8 )
» بسته های زبان انگلیسی-هر انچه شما میخواهید ( 1393/11/3 )
» فروشگاه تخصصی انجمن ( 1393/10/16 )
» دانلود رایگان ( 1393/09/27 )
» آهنگ Best Song Ever از گروه One Direction ( 1393/09/21 )
» ۲۴ پاورپوینت رشته مترجمی زبان انگلیسی ( 1393/09/20 )
» Dr. Seuss ( 1393/09/16 )
» دانلود کتاب Introducing Translation Studies جرمی ماندی ( 1393/09/16 )
» روز دانشجو مبارک ( 1393/09/16 )
» دانلود رایگان نمونه سوالات پیام نور با پاسخنامه ( 1393/09/14 )
» 57 ways to improve your fluency ( 1393/09/10 )
» Have your head in the clouds ( 1393/09/9 )
» 12 کانال یوتیوب برای یادگیری مکالمه زبان انگلیسی ( 1393/09/8 )
» United Kingdom vs. Great Britain ( 1393/09/8 )
» خودآموز جامع زبان انگلیسی - نکات کاربردی در دنیای واقعی ( 1393/09/7 )
» خودآموز جامع زبان انگلیسی - نکات کاربردی در دنیای واقعی ( 1393/09/7 )
» خودآموز جامع زبان انگلیسی - آموزش گرامر کاربردی ( 1393/09/6 )

آمار بازدید

کل بازدید ها :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل مطالب :
آخرین بروز رسانی :

کلمات کلیدی


درباره ما


تمامی فعالیت های آموزشی به سایت www.triggerpnu.ir انتقال یافت.
کپی فقط با ثبت صلوات و ذکر منبع مجاز می باشد.
با تشکر

Triggerpnu@gmail.com


Phone: 0938-846-2393

ایجاد کننده وبلاگ : Ali Reza Amiri

فرم تماس با ما
تریگر پی ان یو - تریگر پی ان یو


  • تاریخ ارسال : 1393/09/20, 18:04

 ۲۴ پاورپوینت رشته مترجمی زبان انگلیسی
تقدیم به دانشجویان رشته مترجمی زبان انگلیسی


    لیست دروس موجود در این مجموعه:

 

 آزمون سازی زبان
آشنایی با ادبیات معاصر ایران
اصول و روش تحقیق ۱
اصول و روش تحقیق 2
اصول و روش ترجمه
اصول و مبانی نظری ترجمه
اندیشه اسلامی1
اندیشه اسلامی2
انقلاب اسلامی ایران
آواشناسی
آیین بندگی
بیان شفاهی داستان 2
تفسیر موضوعی قرآن
جمعیت و تنظیم خانواده
خواندن ودرک مفاهیم1
دستور ونگارش1
روش تدریس انگلیسی
ساخت زبان فارسی
فارسی عمومی
کلیات زبانشناسی 1
مقاله نویسی
نامه نگاری
نگارش پیشرفته
نگارش فارسی


دریافت




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1393/03/22, 14:07
ترجمه ی شعر چون پیر شدی ویلیام باتلر یتز

When you are old
when you are old and grey and full of sleep,
and nodding by the fire, take down this book,
and slowly read, and dream of the soft look
your eyes had once, and of their shadows deep;


How many loved your moments of glad grace,
and loved your beauty with love false or true,
but one man loved the pilgrim soul in you,
and loved the sorrows of your changing face;

And bending down beside the glowing bars,
murmur, a little sadly, how love fled
and paced upon the mountains overhead
and hid his face amid a crowd of stars.

W.B. Yeats

چون پیر شدی

چون پیر شدی و موهایت سفید و چشمهایت پر از خواب شد،
و در کنار آتش نشسته، چرت میزنی، این کتاب را برگیر
و آرام بخوان و در رؤیای آن نگاه لطیف و سایه های ژرفی غرقه شو
که زمانی دیدگانت داشت.
چه بسیار بودند آنان که لحظه های شکوه شادمانه تو را دوست می داشتند
و به زیبایی تو عشق می ورزیدند، عشقی راستین یا دروغین.
اما یک مرد روح زائرانه ات را می پرستید
و غم چهره ی رو به زوال تو را داشت.

و در کنار آتش افروخته ی بخاری، چون به جلو خم می شوی،
کمی با اندوه، با خود بگو چگونه عشق گریخت
و بر کوه های فراز سرت گام بگذاشت
و در میان انبوه ستارگان چهره پنهان کرد



ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1392/11/16, 11:03

Literary Techniques and Figures of Speech

Alliteration: The repetition of similar sounds, usually consonants, at the beginning of words. For example, Robert Frost’s poem “Out, out—” contains the alliterative phrase “sweet-scented stuff.”


Allusion: A reference within a literary work to a historical, literary, or biblical character, place, or event. For example, the title of William Faulkner’s novel The Sound and the Fury alludes to a line from Shakespeare’s Macbeth.


Assonance: The repetition of vowel sounds in a sequence of nearby words. For example, the line “The monster spoke in a low mellow tone” (from Alfred, Lord Tennyson’s poem “The Lotos-Eaters”) contains assonance in its repetition of the “o” sound.


Caricature: A description or characterization that exaggerates or distorts a character’s prominent features, usually for purposes of mockery. For example, a cartoon of a gaunt Abraham Lincoln with a giant top hat, a very scraggly beard, and sunken eyes could be considered a caricature.


Cliché: An expression, such as “turn over a new leaf,” that has been used and reused so many times that it has lost its expressive power.


Epiphany: A sudden, powerful, and often spiritual or life changing realization that a character experiences in an otherwise ordinary moment. For example, the main character in James Joyce’s A Portrait of the Artist as a Young Man has an epiphany during a walk by the sea.


Foreshadowing: An author’s deliberate use of hints or suggestions to give a preview of events or themes that do not develop until later in the narrative. Images such as a storm brewing or a crow landing on a fence post often foreshadow ominous developments in a story.


Hyperbole: An excessive overstatement or conscious exaggeration of fact. “I’ve told you that a million times already” is a hyperbolic statement.


Idiom: A common expression that has acquired a meaning that differs from its literal meaning, such as “It’s raining cats and dogs” or “That cost me an arm and a leg.”


Imagery: Language that brings to mind sensory impressions. For example, in the Odyssey, Homer creates a powerful image with his description of “rosy-fingered dawn.”


Irony: Broadly speaking, irony is a device that emphasizes the contrast between the way things are expected to be and the way they actually are. A historical example of irony might be the fact that people in medieval Europe believed bathing would harm them when in fact not bathing led to the unsanitary conditions that caused the bubonic plague.


Metaphor: The comparison of one thing to another that does not use the terms “like” or “as.” A metaphor from Shakespeare’s Macbeth: “Life is but a walking shadow.”


Motif: A recurring structure, contrast, or other device that develops a literary work’s major themes (see below). For example, shadows and darkness are a motif in Charles Dickens’s A Tale of Two Cities, a novel that contains many gloomy scenes and settings.


Onomatopoeia: The use of words like pop, hiss, or boing, in which the spoken sound resembles the actual sound.


Oxymoron: The association of two terms that seem to contradict each other, such as “same difference” or “wise fool.”


Paradox: A statement that seems contradictory on the surface but often expresses a deeper truth. One example is the line “All men destroy the things they love” from Oscar Wilde’s “The Ballad of Reading Gaol.”


Personification: The use of human characteristics to describe animals, things, or ideas. Carl Sandburg’s poem “Chicago” describes the city as “Stormy, husky, brawling / City of the Big Shoulders.”


Pun: A play on words that uses the similarity in sound between two words with distinctly different meanings. For example, the title of Oscar Wilde’s play The Importance of Being Earnest is a pun on the word earnest, which means serious or sober, and the name “Ernest.”


Rhetorical question: A question asked not to elicit an actual response but to make an impact or call attention to something. “Will the world ever see the end of war?” is an example of a rhetorical question.


Sarcasm: A form of verbal irony (see above) in which it is obvious from context and tone that the speaker means the opposite of what he or she says. Saying “That was graceful” when someone trips and falls is an example of sarcasm.


Simile: A comparison of two things through the use of the words like or as. The title of Robert Burns’s poem “My Love Is Like a Red, Red Rose” is a simile.


Symbol: An object, character, figure, place, or color used to represent an abstract idea or concept. For example, the two roads in Robert Frost’s poem “The Road Not Taken” symbolize the choice between two paths in life.


Theme: A fundamental, universal idea explored in a literary work. The struggle to achieve the American Dream, for example, is a common theme in 20th-century American literature.


Thesis: The central argument that an author makes in a work. For example, the thesis of Upton Sinclair’s The Jungle is that Chicago meat packing plants subject poor immigrants to horrible and unjust working conditions, and that the government must do something to address the problem.


Tone: The general atmosphere created in a story, or the author’s or narrator’s attitude toward the story or the subject. For example, the tone of the Declaration of Independence is determined and confident.




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1392/11/15, 14:23

منظور از ترجمه پذیری معمولا قابلیت انتقال یک معنی از زبانی به زبان دیگر بدون تغییر اساسی در آن است و لذا ترجمه ناپذیری هم وقتی مطرح می شود که نتوان معنایی را بدون ایجاد تغییرات مهم در آن زبان دیگری بیان کرد.

از نظر نایدا و تیبر (۱۹۶۹)، هر پیامی را که بتوان در یک زبان بیان کرد در زبان دیگری هم می توان گفت مگر آن که صورت آن بیان جزء لاینفک پیام باشد.

از جمله مواردی که صورت لازمه ی پیام است بیان شعر است و لذا در ترجمه ی شعر نباید صورت آن به گونه ای تغییر یابد که ویژگی های شعری آن بکلی از بین بروند و هیچ نشانی از شعر بودن متن اصلی در ترجمه دیده نشود. پس صورت شعر جزء لاینفک و لازمه ی پیام آن است و اگر در ترجمه طوری دگرگون شود که تشخیص نظم یا نثر بودن متن اصلی از روی آن مشکل باشد، پیام منتقل شده به ترجمه متفاوت از پیام متن اصلی خواهد بود، چرا که جنبه هایی از پیام شعر از طریق ویژگی ها و صورت خاص شعر منتقل می شوند و با از بین رفتن آنها در ترجمه، بخشی از پیام نیز از بین می رود.

از دیدگاه زبان شناسی هر زبانی برای رساندن یک پیام صورت و ساختار خاصی در نظم و نثر دارد که با زبان های دیگر متفاوت است بنابراین هیچ مترجمی نباید صورت و ساختار یک زبان را به زبان دیگری تحمیل کند و با ترجمه ی کلمه به کلمه فقط جای کلمات متن اصلی را با کلمات زبان مقصد عوض کند؛ زیرا در این صورت زبان ترجمه ابهام آمیز، غیر طبیعی و نا مفهوم می شود و در نتیجه معنی نیز تحریف خواهد شد. توجه و پایبندی به صورت و ساختار زبان مقصد از وظایف اولیه ی هر مترجم است به این معنی که مترجم باید نزدیکترین صورت به صورت اصلی را در زبان مقصد انتخاب کند تا از این طریق بتواند بهترین و نزدیکترین معادل متن اصلی را در زبان مقصد ارائه دهد. هر چند در هر زبانی می توان برای رساندن هر پیامی از صورت های مختلفی استفاده کرد اما باید دانست که حتی در یک زبان هم به سختی می توان دو صورت پیدا کرد که دقیقا یک و همان پیام را داشته باشند.

مشابهت معنایی بین دو صورت زبانی امکان پذیر است اما مطابقت کامل ممکن نیست چرا که با عوض شدن صورت پیام، در خود پیام نیز تغییر حاصل می شود، هر چند که این تغییر یا دگرگونی ممکن است چنان اندک و ناچیز باشد که بدون بررسی دقیق تشخیص داده نشود. لذا اغلب دیده میشود مترجم های مختلف برای رساندن یک پیام معین از صورت های متفاوت استفاده کرده اند که اغلب درست و قابل قبولند. چنین صورتهای قابل قبول همه مترادفند ولی مطابقت کامل با هم ندارند.

اینجاست که باید گفت در ترجمه برابری کامل امکان پذیر نیست؛ آنچه امکان دستیابی دارد تعادل است که می تواند در قالب صورت های گوناگون بیان شود. انتخاب نزدیکترین معادل در زبان مقصد نیز خود اشاره به این نکته است که صورت های گوناگونی برای رساندن پیام مورد نظر در زبان مقصد وجود دارند و مترجم باید بهترین و مناسب ترین آنها را انتخاب کند.

صورت پیام در متون فلسفی، دینی و ادبی از اهمیت خاصی برخوردار است، زیرا در این متون که از حساسیت خاصی برخوردارند هر نوع تغییر در صورت ممکن است نوعی دگرگونی یا تحریف پیام را به دنبال داشته باشد و یا حداقل از فصاحت و بلاغت یا شیوایی و رسایی و نیز شیرینی و جذابیت متن بکاهد. در شعر که سرآمد متون ادبی است صورت و ساختار زبان چنان لطیف، دقیق، موزون، خوش آهنگ و شیرین و جذاب است که هر تغییری در آن ، این زیبایی های ادبی را دگرگون می کند و یا از بین می برد.

هر چند که ممکن است در این ترجمه ها خواه ناخواه محسنات ادبی به خاطر رساندن پیام متن اصلی دگرگون شوند و یا از بین بروند. آنچه اولویت دارد رساندن پیام است و گاه به خاطر آن به ناچار باید از انتقال برخی زیبایی های صوری به ترجمه صرفنظر کرد تا محتوای پیام به دلیل تحمیل ساختارهای متن اصلی به زبان مقصد تحریف نگردد، گرچه در ترجمه ی اشعار فارسی به انگلیسی با تغییر صورت و ویژگی های ادبی متن اصلی نیز تغییراتی در محتوای پیام ایجاد می گردد و معنی متن اصلی با تمام ابعاد و لطایف و دقایق آن به ترجمه منتقل نمی شود.

علاوه بر ترجمه ناپذیری بسیاری از محسنات ادبی در شعر فارسی، برخی از واژگان آن نیز که خاص فرهنگ و ادب فارسی هستند به دلیل نداشتن معادل در زبان های دیگر قابل ترجمه نیستند به عنوان مثال می توان به واژه ی سیمرغ در آثار عطار و سعدی و غیره اشاره کرد که در ترجمه های انگلیسی به همان صورت سیمرغ (Simurgh) آورده شده است.

به دو ترجمه ی انگلیسی زیر از بوستان سعدی توجه کنید :


چنان پهن خوان کرم گسترد
که سیمرغ در قاف قسمت خورد
He spreads so wide a tray of liberálity,
That the Simurgh in (the mountains of) Káf (the Caucasus) enjoys a portion.
(Tr. By H.W. Clarke)

So wide he spreads his table's liberálity
That even Simurgh eats his share on Qaf
(Tr. By G.M wickens)


در هر دو ترجمه علاوه بر آنکه محسنات ادبی متن اصلی از قبیل وزن، قافیه، خوش آهنگی و غیره از بین رفته اند و کلمه ی سیمرغ به خاطر ترجمه ناپذیری آوانگاری شده است دو ترجمه به دلیل دو گونه خواندن قسمتی از متن اصلی تفاوت های معنایی نیز با هم دارند به این معنا که (سیمرغ در قاف) در ترجمه ی اول (سیمرغ „ در قاف) و در ترجمه ی دوم (سیمرغ ^ در قاف) خوانده شده است.



منبع
مجموعه مقالات دو هم اندیشی ترجمه شناسی نوشته ی دکتر فرزانه فرح زاد



ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1392/11/15, 14:22

زبان گفتاری

در هر زبان؛ هر کلمه به همان صورتی که گفته می شود نوشته نمی شود. زبان فارسی نیز از این قاعده مستثنا نیست. در زبان فارسی در مقایسه با برخی زبان ها از جمله انگلیسی؛ بسیاری از کلمات صورت گفتاری و صورت نوشتازی یکسانی ندارند.

برای مثال کلمات "تهران" و "می روم" صورت های نوشتاری و کلمات "تهرون" و "می رم" صورت های شکسته یا گفتاری اند. تفاوت میان زبان گفتار و زبان نوشتار در چهار زمینه ی عمده ی زیر است : کلمه؛ تعبیر اصطلاحی؛ ساخت یا نحو جمله؛ و آهنگ جمله. مثال :
برخیزید و دستتان را به من بدهید.

مثال فوق صورتی نوشتاری دارد. برای تبدیل این صورت به صورت گفتاری می توان به طرق زیر عمل کرد :

الف) شکستن کلمات و تغییر تلفظ آنها : برخیزین و دستتونو به من بدین؛
ب) استفاده از کلماتی که در زبان گفتار به کار می رود؛ مثل "پاشین" به جای "برخیزین" : پاشین و دستتونو به من بدین؛
ج) استفاده از کلمات و نحو زبان گفتار : "پاشین دستتونو بدین من".

در حالت (الف)، فعل برخاستن بیشتر در نوشتار به کار می رود تا در گفتار. شکستن دو کلمه "برخاستن" و "دستتان" به جمله، صورت گفتاری نمی دهد.
ترجمه ی گفتگوهای فیلم

مترجم معمولا گفتگوها را روان تر و طبیعی تر ترجمه می کند زیرا می داند ترجمه ی او به اصطلاح مصرف گفتاری دارد، پس می کوشد زبان ترجمه را تا حد امکان از نظر لغات و اصطلاحات و نحو جملات به زبان گفتاری نزدیک کند.

هر انحراف کوچک او از اصول و قواعد زبان گفتاری خیلی زود آشکار می شود. به نحوی که اگر مترجم در هنگام دوبله ی فیلم حضور نداشته باشد گوینده، یا مسئول دوبلاژ فیلم، اجبارا ترجمه را تغییر می دهد؛ به طوری که گفتار در دهان هنر پیشه روان و طبیعی جلوه کند.

ترجمه ی گفتگوی ادبی

نویسنده یا مترجم که بر خلاف گوینده یا مترجم گفتگوهای فیلم ضرورت بکارگیری هر چه روان تر و طبیعی تر زبان گفتار را احساس نمی کند، گفتگوها را عینا ثبت نمی کند.
در دوره ی معاصر، نویسندگان و به پیروی از آنان مترجمان در تالیف یا ترجمه ی گفتگو، زبانی به کار برده اند که نه کاملا زبان نوشتاری است و نه عین زبان گفتاری.
در این زبان، عناصر زبان گفتاری و نوشتاری به نسبت کم یا زیاد با یکدیگر تداخل پیدا کرده اند.
در حالت (ب)، فعل "پا شدن" جانشین فعل "برخاستن" شده، اما هنوز نحو جمله نوشتاری است نه گفتاری.
در حالت (ج) هم فعل و هم نحو جمله صورت گفتاری دارد.
شناخت زبان گفتاری از آن جهت برای مترجم ادبی اهمیت دارد که بخشی از هر رمان یا داستان کوتاه، به خصوص بخش عمده ی هر نمایشنامه، را گفتگو تشکیل می دهد و زبان گفتگو طبعا باید از زبان توصیف متمایز باشد. مترجم باید گفتگو را روان و طبیعی و پذیرفتنی در بیاورد و این کار دشواری های خاصی دارد.



ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1392/11/15, 06:33
Apostrophe، خطاب : مخاطب قرار دادنِ الف: شئی بی جان؛ ب: جاندار غایب.

خطاب از نظر معنایی به انسان انگاری نزدیک است.

برای نمونه در “ای ابرها ! ببارید…”، شئی بی جان مخاطب است.

یا در:

تو کجایی تا شوم من چاکرت؟ چارقت دوزم کنم شانه سرت

خداوند، از نظر آن شبان در شعر مولوی، غایب است.

رودیارد کیپلینگ در Recessional می نویسد:

Judge of nations, spare us yet, lest we forget, lest we forget!

ای داور همه ی جهانیان! اکنون ما را ببخش، مبادا فراموش کنیم، مبادا فراموش کنیم!

Synecdoche، بخش گویی: اگر برای بیان یک چیز به بخشی از آن اشاره کنیم و منظورمان کل آن چیز باشد، از آرایه ی بخش گویی استفاده کرده ایم . برای نمونه وقتی كه می گوییم “پدر، نان بیارِ خانه است”، منظورمان از نان، روزی است و نان، در واقع بخشی از آن به حساب می آید. یا وقتی می گوییم كه “هزاران دیده، نگرانِ اوست”، منظورمان هزاران انسان است وچِشم كه بخشی از یك انسان است را برای اشاره به انسان بكار برده ایم.



Examples: 50 head of cattle

40 راس گاو

The president’s administration contained the best brains in the country

چهل نفر از مغزهای کشور در دولت این رییس جمهور حضور دارند.

Metonymy، دگرنامی: اگر بجای نام بردن مستقیم از یک «موجود»، از چیزی که یادآور آن باشد نام برید، از آرایه ی دگرنامی استفاده کرده اید. مثلا وقتی كه می گویید “مذاكراتِ تهران و مسكو” و منظورتان مذاكره افراد یا مقام هایی از تهران و مسكو است.

مثال دیگر: وقتی می گویید كه فلانی «كرسی» خوبی را به دست آورده است، منظورتان مقامِ خوبی است و چون مدیریت با صندلی ارتباطی نزدیك دارد، اینگونه از دگرنامی استفاده كرده اید.

Examples: He was an avid reader of Hafez.

او از خوانندگان علاقمند حافظ است.

The hostess kept a good table

خانم میزبان، غذای مفصلی آماده کرده بود.

در نمونه نخست، منظور از خواننده حافظ، خواننده شعرهای اوست و در نمونه دوم، منظور از میزِ خوب، غذای خوب است.



ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1392/11/11, 09:31
روش لفظی - معنایی

در این روش مترجم می پذیرد که اولا دو زبان مبدأ و مقصد هر چند در مواردی مشترکند اما از جهات مختلف نحوی؛ واژگانی و معنایی تفاوت هایی نیز دارند؛ ثانیا این تفاوت ها باید تا حد امکان در نظر گرفته شده و در مواردی که دو زبان بر یکدیگر انطباق نمی یابند؛ از قوانین زبان مقصد تبعیت کرده و ترجمه را با رعایت قابلیت های نحوی و معنایی زبان مقصد نوشت.
در روش لفظی - معنایی؛ مترجم کارش را با گرایش به سوی ثبات؛ یعنی ایجاد اجزای صوری متناظر با اجزای متن اصلی؛ آغاز می کند. در واقع اگر مترجم با گرایش به سوی ثبات بتواند هم به نویسنده وفادار بماند و هم به معیارهای زبانی زبان مقصد؛ دلیلی برای تغییر وجود ندارد.

گرایش به ثبات تضمین کننده ی دقت در ترجمه است. اما از آنجا که بنا بر اصول بنیادی ترجمه؛ زبان ترجمه نباید مبهم یا نا مفهوم یا نا مأنوس باشد؛ مواردی پیش می آید که لازم است مترجم به سوی تغییر گرایش یابد.

گرایش مترجم به ایجاد تغییر؛ تابع عوامل مختلف است. مترجم گاه فقط به تغییرات اجباری تن در می دهد و گاه به تغییرات اختیاری نیز توسل می جوید.

انعطاف مترجم تابع دو عامل اساسی؛ یعنی نوع متن و خواننده ی ترجمه است. بطور کلی؛ میزان تغییرات ؛ یعنی میزان آزادی مترجم تابع نوع متن؛ قابلیت ها و محدودیت های زبان فارسی و خواننده ترجمه است. لذا نمی توان آن ها را به صورت ملموسی تعریف کرد.

مترجم نباید تغییری در متن ایجاد کند نه در صورت متن نه در مقصود گوینده مگر اینکه برای هر تغییر ضرورتی احساس کند و بتواند از آن تغییر دفاع کند.
۱. این روش مبتنی بر دو اصل بنیادی در ترجمه ادبی است و میزان آزادی و انعطاف در اجرای روش تابع دو عامل اصلی است : نوع متن و مخاطب.

۲. در این روش؛ مترجم به وفاداری در مفهوم مکانیکی آن معتقد نیست؛ بلکه معتقد به اصل تاثیر برابر است و آن مبتنی بر دو پیش فرض است :

الف) متن مبدا برای خواننده کم و بیش قابل تعریف نوشته شده است؛ با هدف ایجاد تاثیری کم و بیش قابل توصیف.
ب) متن مقصد برای خواننده کم و بیش معین نوشته می شود (که البته این خواننده لزوما در سطح خواننده ی متن مبدا نیست)؛ با هدفی که کم و بیش معین است (که این هدف هم ممکن است با هدف متن مبدا یکی نباشد).

۳. در مواقعی که مترجم نمی تواند مقصود نویسنده را با ترجمه ی لفظ به لفظ کلمات او به خواننده ی ترجمه انتقال دهد؛ به مقصود او پایبندی نشان می دهد.

۴. مترجم از ذخایر زبانی فارسی کمک می گیرد و کلمه یا ترکیب یا تعبیری را به کار می برد که در فارسی پذیرفته شده یا برای خواننده قابل درک است.

۵. مترجم می کوشد ترجمه اش روانی؛ زیبایی؛ و وضوح متن اصلی را داشته باشد.
اگر نوع متن ایجاب کند؛ مترجم الفاظ؛ عبارات و ترکیبات آشنا را ترجیح می دهد؛ زبان و بیان اصطلاحی به کار می گیرد و جملات پیچیده ی متن اصلی را می شکند و عناصر فرهنگی را تا حد امکان با عناصر خودی جایگزین می کند.
و نیز می تواند به جای استفاده از کلمات خاص و کلمات عام به کار ببرد و خلا ارتباطی میان خواننده و ترجمه را با افزودن به متن یا کاستن از آن پر کند و ابهامات متن اصلی را بزداید.
تغییر واحد ترجمه از کلمه به بند یا جمله به این منظور صورت می گیرد.



ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1392/11/11, 09:27
مترجم ادبی چه قابلیت هایی باید داشته باشد ؟

برای اینکه بتوانیم سیمای مترجم ادبی را ترسیم کنیم باید ابتدا ببینیم مترجم ادبی در ترجمه ادبی با چه مشکلاتی رو به روست و لذا ترجمه متن ادبی چه قابلیت هایی می طلبد. برخی مشکلات؛ زبانی و برخی فرهنگی می باشد. و برخی خاص ترجمه متون ادبی است ولی برخی دیگر مشکلاتی عام در ترجمه انواع متون است.

در متن ادبی به اشیاء ؛ مفاهیم و نهادهای اجتماعی و فرهنگی ای اشاره می شود که لزوما در زبان مقصد وجود ندارد.

حوزه معنایی کلمات دو زبان همیشه بر هم منطبق نیستند. دو زبان ساختارهای نحوی و قابلیت های بیانی متفاوتی دارند. متن ادبی گاه زبانی ساده و صریح و گاه زبانی خلاق یا استعاری دارد. متن ادبی لحن خاص و سبک خاص دارد و تاثیری خاص ایجاد می کند. عین تعابیری که نویسنده در بیان اندیشه اش بکار برده گاه در زبان مقصد قابل درک و پذیرفته نیست. توصیفات در متن ادبی گاه عینی و ملموس است گاه ذهنی و دشواریاب.

مقصود نویسنده گاه به صراحت بیان نمی شود و گاه درک روابط میان اجزای جمله به سادگی ممکن نیست.

در متن ادبی کلمات با حساسیت خاص انتخاب و به نحوی بدیع با یکدیگر ترکیب می شوند.

انتخاب ساختارها و نحوه برقراری ربط و انسجام میان آنها نیز از اهمیت خاصی برخوردار است.

هر چند تعیین عواملی که ادبی بودن متن ادبی را می سازد دشوار است؛ در غالب موارد خوانندگان متن ادبی را اعم از داستان یا غیر داستان چه به زبان ادیبانه نوشته شده باشد چه به زبان عامیانه؛ از متن غیر ادبی باز می شناسند.

در تألیف؛ مؤلف صاحب اندیشه است و این آزادی را دارد که اندیشه را به هر طریق که مایل است جرح و تعدیل کند ولی مترجم در نحوه ی بیان اندیشه محدودیت دارد و باید اندیشه را بی کم و کاست و در قالب هایی هر چه نزدیک تر به قالب های متن اصلی بیان کند.

مترجم ادبی اگرچه لازم نیست نویسنده ای در سطح نویسنده متنی باشد که آن را ترجمه می کند اما لازم است کم و بیش به اندازه ای که نویسنده بر زبان مادری اش تسلط داشته بر زبان مادری خود تسلط داشته باشد. یعنی دانش و ذوق زبانی داشته باشد؛ قابلیت های زبان خود را بشناسد بطوری که بتواند جمله ای را به طرق مختلف بیان کند و تفاوت های ظریف معنایی میان کلمات و جملات را درک کند؛ زبان را به نحوی بدیع به کار گیرد و لحن و مقصود نویسنده را به درستی بیان کند.

تسلط به زبان فارسی تنها یکی از ویژگی های ضروری مترجم ادبی است. مترجم ادبی ویژگی های دیگری نیز باید داشته باشد از جمله : عقل سلیم؛ که در کلیه مراحل تحلیل متن و باز نویسی راهنمای اوست؛ قدرت انتزاع برای درک مقصود و توصیفات و استعاره های نویسنده و روحیه تحقیق برای یافتن پاسخ سوالاتی که در حین ترجمه پیش می آید.

مترجم ادبی همچنین باید زیاد کتاب بخواند؛ ذهنش سرشار از لغات و تعبیرات باشد در مورد بسیاری از رشته ها دانشی اولیه داشته؛ فرهنگ زبان مقصد را تا حدی بشناسد؛ با ادبیات مانوس بوده منصف باشد تا تصور درستی درباره ی توان خود داشته باشد؛ با معیارهای مورد قبول مترجمان ادبی سرشناس یعنی با سنت ترجمه ادبی آشنا باشد؛ در مورد روش یا روش های ترجمه صاحب نظر باشد و بالاخره تا آن حد با زبان مبدا آشنا باشد که اگر معنی عبارتی را نفهمید بداند که نفهمیده و بتواند از فرهنگ لغت یا سایر کتب مرجع استفاده کرده معنای درست را دریابد.



ادامه مطلب
تبلیغات

تبلیغات