تبلیغات
وبلاگ رسمی کتابخانه دیجیتال زبان انگلیسی
پرداخت مبلغ خدمات

مبلغ: تومان
نام :
ایمیل :
موبایل :
آخرین مطالب

» آموزش تلفظ زبان انگلیسی با سوزان کامرون ( 1397/06/25 )
» برترین های دنیای زبان ( 1397/02/25 )
» دانلود راهنمای کتاب دستور و نگارش ۲ دکتر فریدون وحدانی ( 1394/11/22 )
» دانلود جزوه راهنمای کلیات زبان شناسی (متن و ترجمه) ( 1394/11/8 )
» دانلود خلاصه روش تدریس زبان انگلیسی لارسن ( 1394/11/8 )
» دانلود پاسخ های تشریحی آزمون های کارشناسی ارشد سال ۷۵-۹۳ آموزش زبان انگلیسی ( 1394/10/22 )
» افتتاح رسمی فروشگاه ( 1394/04/8 )
» آموزش نوین لغات حیاتی زبان انگلیسی یکبار برای همیشه (بر روی عکس کلیک کنید) ( 1394/02/16 )
» مروری بر دیدگاه والتر بنیامین در "نظریه ترجمه" ( 1394/02/8 )
» بزرگترین بسته آموزشی زبان انگلیسی ( 1394/01/17 )
» پیشنهاد فوق العاده ( 1393/12/19 )
» به عموم جوانان در اروپا و امریکای شمالی ( 1393/12/4 )
» To the Youth in Europe and North America ( 1393/12/4 )
» ? What are phrasal verbs ( 1393/12/1 )
» the most common English mistakes made by ESL students ( 1393/11/8 )
» نام و مقطع رشته های دانشگاهی به زبان انگلیسی ( 1393/11/8 )
» بسته های زبان انگلیسی-هر انچه شما میخواهید ( 1393/11/3 )
» فروشگاه تخصصی انجمن ( 1393/10/16 )
» دانلود رایگان ( 1393/09/27 )
» آهنگ Best Song Ever از گروه One Direction ( 1393/09/21 )
» ۲۴ پاورپوینت رشته مترجمی زبان انگلیسی ( 1393/09/20 )
» Dr. Seuss ( 1393/09/16 )
» دانلود کتاب Introducing Translation Studies جرمی ماندی ( 1393/09/16 )
» روز دانشجو مبارک ( 1393/09/16 )
» دانلود رایگان نمونه سوالات پیام نور با پاسخنامه ( 1393/09/14 )
» 57 ways to improve your fluency ( 1393/09/10 )
» Have your head in the clouds ( 1393/09/9 )
» 12 کانال یوتیوب برای یادگیری مکالمه زبان انگلیسی ( 1393/09/8 )
» United Kingdom vs. Great Britain ( 1393/09/8 )
» خودآموز جامع زبان انگلیسی - نکات کاربردی در دنیای واقعی ( 1393/09/7 )

آمار بازدید

کل بازدید ها :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل مطالب :
آخرین بروز رسانی :

کلمات کلیدی


درباره ما


تمامی فعالیت های آموزشی به سایت www.triggerpnu.ir انتقال یافت.
کپی فقط با ثبت صلوات و ذکر منبع مجاز می باشد.
با تشکر

Triggerpnu@gmail.com


Phone: 0938-846-2393

ایجاد کننده وبلاگ : Ali Reza Amiri

فرم تماس با ما


  • تاریخ ارسال : 1393/07/12, 08:45

 

نام شعر : پشت دریاها

قایقی خواهم ساخت

قایقی خواهم ساخت،
خواهم انداخت به آب.
دور خواهم شد از این خاك غریب
كه در آن هیچ‌كسی نیست كه در بیشه عشق
قهرمانان را بیدار كند.

قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید،
هم‌چنان خواهم راند.
نه به آبی‌ها دل خواهم بست
نه به دریا-پریانی كه سر از خاك به در می‌آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی‌گیران
می‌فشانند فسون از سر گیسوهاشان.

هم‌چنان خواهم راند.
هم‌چنان خواهم خواند:
"دور باید شد، دور."
مرد آن شهر اساطیر نداشت.
زن آن شهر به سرشاری یك خوشه انگور نبود.

هیچ آیینه تالاری، سرخوشی‌ها را تكرار نكرد.
چاله آبی حتی، مشعلی را ننمود.
دور باید شد، دور.
شب سرودش را خواند،
نوبت پنجره‌هاست."

هم‌چنان خواهم خواند.
هم‌چنان خواهم راند.

پشت دریاها شهری است
كه در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز است.
بام‌ها جای كبوترهایی است كه به فواره هوش بشری می‌نگرند.
دست هر كودك ده ساله شهر، خانه معرفتی است.
مردم شهر به یك چینه چنان می‌نگرند
كه به یك شعله، به یك خواب لطیف.
خاك، موسیقی احساس تو را می‌شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می‌آید در باد.

پشت دریاها شهری است
كه در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است.
شاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اند.

پشت دریاها شهری است!
قایقی باید ساخت.

 

I shall build a boat

I shall build a boat
I shall cast it in the water
I shall sail away from this strange earth
Where no one awaken the heroes in the wood of love

A boat empty of net
And longing heart for pearls
I shall continue sailing
Neither I shall loose my heart for the blues
Nor for the mermaids who emerge from the water
To spread their charm from their locks
On the shining solitude of fishermen

I shall continue sailing
I shall continue singing
“One should sail away, sail away.”
The man in that town had no myth
The woman in that town was not as brimful as a cluster of grapes

No hall mirror repeated joys
Not even puddles reflected a torch
One should sail away, sail away
Night has sung its song
Now it is the turn of windows

I shall continue sailing
I shall continue singing

Beyond the seas there is a town
In which windows open to manifestation
There rooftops quarter pigeons that looks at the jets of human intelligence
In the hand of each 10-year-old child a branch of knowledge lies
The townsfolk took at hedges
As if they look at a flame, a tender dream
Earth hears the music of your feeling
And the fluttering sound of mythological birds are heard in the wind

Beyond the seas there is a town
Where the sun is as wide as the eyes of early-risers
Poets inherit water, wisdom and light

Beyond the seas there is a town!
One must build a boat




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1393/07/1, 12:02


 Men on a Dead Man's Chest 



Fifteen men on a dead man's chest.
Yo ho ho and a bottle of rum.
Drink and the devil had done with the rest.
Yo ho ho and a bottle of rum.
The mate was fixed by the bosun's pike,
The bosun brained with a marlinspike,
And cookey's throat was marked belike,
It had been gripped by fingers ten;
And there they lay, all good dead men
Like break o'day in a boozing den.
Yo ho ho and a bottle of rum.

 

Fifteen men of the whole ship's list.
Yo ho ho and a bottle of rum.
Dead and be damned and the rest gone whist!
Yo ho ho and a bottle of rum.
The skipper lay with his nob in gore,
Where the scullion's axe his cheek had shore,
And the scullion he was stabbed four times four.
And there they lay, under soggy skies,
Dripped all day long in up-staring eyes.
At murk sunset and at foul sunrise.
Yo ho ho and a bottle of rum!

Fifteen men of 'em stiff and stark.
Yo ho ho and a bottle of rum!
Ten of the crew had the murder mark!
Yo ho ho and a bottle of rum!
Twas a cutlass swipe or an ounce of lead,
Or a yawning hole in a battered head,
And the scuppers' gut with a rotting red,
And there they lay, aye, damn my eyes,
All lookouts clapped on paradise.
All souls bound just contrarywise.
Yo ho ho and a bottle of rum!

Fifteen men of 'em good and true.
Yo ho ho and a bottle of rum!
Ev'ry man jack could ha' sailed with Old Pew.
Yo ho ho and a bottle of rum!
There was chest on chest of Spanish gold,
With a ton of plate in the middle hold,
And the cabins riot of stuff untold,
And there they lay that took the plum,
With sightless glare and their lips struck dumb.
While we shared all by the rule of thumb.
Yo ho ho and a bottle of rum!

Fifteen men on a dead man's chest.
Yo ho ho and a bottle of rum.
Drink and the devil had done with the rest.
Yo ho ho and a bottle of rum.
We wrapped 'em all in a mains'l tight,
With twice ten turns of a hawser's bight,
And we heaved 'em over and out of sight,
With a Yo-Heave-Ho! And a fare-ye-well!
And a sudden plunge in the sullen swell.
Ten fathoms deep on the road to hell.
Yo ho ho and a bottle of rum!




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1393/06/20, 17:33




O Me! O Life!


O ME! O life!... of the questions of these recurring;
Of the endless trains of the faithless—of cities fill’d with the foolish;
Of myself forever reproaching myself, (for who more foolish than I, and who more faithless?)
Of eyes that vainly crave the light—of the objects mean—of the struggle ever renew’d;
Of the poor results of all—of the plodding and sordid crowds I see around me;
Of the empty and useless years of the rest—with the rest me intertwined;
The question, O me! so sad, recurring—What good amid these, O me, O life?

Answer.

That you are here—that life exists, and identity;
That the powerful play goes on, and you will contribute a verse
.


Walt Whitman
1819 – 1892



* * *




ای من! ای زندگی!

ای من! ای زندگی! داد از دست سوالاتی چنین مکرر،
از رشتۀ بی پایان بی وفایی ها، از شهرهایی که انباشته از حماقت اند،
از خودم، که همواره دهان به طعن گشاده در برم، ( تا بداند کیست از من احمق تر و بی وفاتر؟ )
از چشمانی که بیهوده، اشتیاق نور را در دل خود می پرورانند، از پستی ها، از منازعاتی که پایانی ندارند،
از حاصل بی حاصل همه چیز، از این جماعت زبون و رنجور که اطراف من اند،
از پوچی و بطالت سالیان عمر، عمری که مرا سخت مشغول خود ساخت،
از آن سوال غم انگیز که بی محابا تکرار می شود –
چه خیری در این میان نهفته است، ای من، ای زندگی؟
جواب .
وجود تو در جهان که همان بود زندگی و هویت است،
این که آن نمایش نامور ادامه دارد و شاید تو بخت آن را داشته باشی که شعری برای آن بسازی.


ترجمه :
مهران صفوی




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1393/06/2, 16:51



Frost at Midnight
By Samuel Taylor Coleridge

The Frost performs its secret ministry,
Unhelped by any wind. The owlet's cry
Came loud—and hark, again! loud as before.
The inmates of my cottage, all at rest,
Have left me to that solitude, which suits
Abstruser musings: save that at my side
My cradled infant slumbers peacefully.
'Tis calm indeed! so calm, that it disturbs
And vexes meditation with its strange
And extreme silentness. Sea, hill, and wood,
This populous village! Sea, and hill, and wood,
With all the numberless goings-on of life,
Inaudible as dreams! the thin blue flame
Lies on my low-burnt fire, and quivers not;
Only that film, which fluttered on the grate,


Still flutters there, the sole unquiet thing.
Methinks, its motion in this hush of nature
Gives it dim sympathies with me who live,
Making it a companionable form,
Whose puny flaps and freaks the idling Spirit
By its own moods interprets, every where
Echo or mirror seeking of itself,
And makes a toy of Thought.


But O! how oft,
How oft, at school, with most believing mind,
Presageful, have I gazed upon the bars,
To watch that fluttering stranger ! and as oft
With unclosed lids, already had I dreamt
Of my sweet birth-place, and the old church-tower,
Whose bells, the poor man's only music, rang
From morn to evening, all the hot Fair-day,
So sweetly, that they stirred and haunted me
With a wild pleasure, falling on mine ear
Most like articulate sounds of things to come!
So gazed I, till the soothing things, I dreamt,
Lulled me to sleep, and sleep prolonged my dreams!
And so I brooded all the following morn,
Awed by the stern preceptor's face, mine eye
Fixed with mock study on my swimming book:
Save if the door half opened, and I snatched
A hasty glance, and still my heart leaped up,
For still I hoped to see the stranger's face,
Townsman, or aunt, or sister more beloved,
My play-mate when we both were clothed alike!


Dear Babe, that sleepest cradled by my side,
Whose gentle breathings, heard in this deep calm,
Fill up the intersperséd vacancies
And momentary pauses of the thought!
My babe so beautiful! it thrills my heart
With tender gladness, thus to look at thee,
And think that thou shalt learn far other lore,
And in far other scenes! For I was reared
In the great city, pent 'mid cloisters dim,
And saw nought lovely but the sky and stars.
But thou, my babe! shalt wander like a breeze
By lakes and sandy shores, beneath the crags
Of ancient mountain, and beneath the clouds,
Which image in their bulk both lakes and shores
And mountain crags: so shalt thou see and hear
The lovely shapes and sounds intelligible
Of that eternal language, which thy God
Utters, who from eternity doth teach
Himself in all, and all things in himself.
Great universal Teacher! he shall mould
Thy spirit, and by giving make it ask.


Therefore all seasons shall be sweet to thee,
Whether the summer clothe the general earth
With greenness, or the redbreast sit and sing
Betwixt the tufts of snow on the bare branch
Of mossy apple-tree, while the nigh thatch
Smokes in the sun-thaw; whether the eave-drops fall
Heard only in the trances of the blast,
Or if the secret ministry of frost
Shall hang them up in silent icicles,
Quietly shining to the quiet Moon.



تقدیم به دوستی که آرام و نابهنگام پر کشید ؛
دوستی که
تماشای ستارگان را نیک دریافته بود.

ژاله شبانگاهان

ژاله وظیفۀ مستور خود را بی استعانتی ز باد
انجام می دهد. و آن چنان که گوش فرا می دهی
بانگ بلند بوفکی، چون پیش به گوش می رسد!
همگنان کلبه ام خاموش و من در خلوت خود
میهمان محفل اندیشه های پیچ در پیچ. اما در کنارم،
طفل خردم غرق در آرام خواب.
آرامشی آن سان راستین
که با سکوت بسیط و نا آشنایش، افکار مرا به غوغا می افکند.
دریا، ماهور و جنگل و این قریۀ انبوه!
دریا، ماهور و جنگل در کنار فراز و فرودهای بی شمار زندگی
همه و همه
در گنگی به رویا می مانند!
شعلۀ آبی رقیقی بر پت پت خوشیدۀ آتش من آسوده است؛
عاری از حرکت.
و تنها اندودی * رقصان است که در شعلۀ آتشدان خودنمایی می کند:
آن تنهای بی آرام که می رقصد و می رقصد و . . .
به گمانم، جنبش های این اندود در خاموش واری طبیعت
دمساز عبوس لحظه های من باشند.
با شمایلی دوستانه و کج و معوج نمایی های بسیار
که روح پرسه زن، آن ها را نیک درمی یابد و
با هر پیچ و تابش نشانی می دهد از خویش در هر جا
و اندیشه را به ریشخند می گیرد.
اما آه ! چه بسیار بارها،
با خاطری آسان گیر تر از پیش، در مدرسه
به میله های آتشدان کلاس خیره می شدم و در دل
منتظر تماشای آن غریبۀ رقصان می ماندم ! و چون همیشه
با چشمانی گشوده به دیار رویاهایم می رفتم،
به رویای زادگاه خرم و دوست داشتنی ام با برج کلیسای دیرسالی که
ناقوس هایش از صبح تا شام به صدا درمی آمدند
تا در طول روزی آفتابی و روشن ، تنها نوای آشنای پیرمرد باشند.
چه دلنواز ، این نواها مرا به مرز بیچونی می بردند و
با سروری مشحون بر آستانۀ گوش من فرود می آمدند .
درست مثل اصوات روشنی که اطراف من است!
همچنان چشم می دوختم تا این رویاهای دل انگیز
مرا رهسپار گسترۀ خوابی کنند که تا امتداد رویاهایم پیوسته باشد و
سرتاسر روز بعد نیز در تعمقی غوطه خورم،
و از صولت چهرۀ عبوس آموزگار ، چشمان من
غرق در مطالعه ای کذایی در کتابی سراسر کذب، اما
واله فرصتی برای انداختن نظری دزدانه
به آن سوی در نیمه باز کلاس و هنوز قلبم در تب و تاب است و چشمم منتظر
تا بتوانم چهرۀ آن غریبه را ببینم. چهرۀ همشهری ام
خاله ام یا خواهر عزیزم و یا حتی
همبازی قدیمی ام،
به زمانی که لباس هایی مشابه بر تن داشتیم!
دلبندکم به کنارم ، غرق در آرام خوابی است
با نفس هایی آرام و رام که در این آرامش ژرف گوشنواز است و با حجم خود
حفره های گاه گاه و درنگ های بی زمان ِ اندیشه را پر می کند.
دلبند زیبایم، نفس هایت
قرار را با شوری کودکانه از قلبم می رباید.
به تو می نگرم
و به این اندیشه فرو می روم که تو می باید بیش از من بیاموزی
و گام به عرصه های دیگر زندگی نهی.
نه چون من
که در شهری دنگال قد کشیدم و
محبوس انزوایی رنگ باخته بودم
و تنها دلخوشی ام تماشای آسمان و ستارگان بود.
عزیزکم ، توباید نسیم وار بر همه جا گذر کنی:
بر دریاچه ها ، کرانه های شن پوش، در نشیب تخته سنگ های کوهستان های کهن
در فرود ابرهایی که تصویر دریاچه ها و کرانه ها و تخته سنگ های کوهستان را
در خود می نمایانند.
آری
تو باید صور دلفریب و آواهای عیان آن کلام جاودان را
ببینی و بشنوی
کلامی که خداوند از ازل آموخت
به همه و آمیختش با همه.
استاد بیتای فلک که روح انسان را سرشتن می گیرد
آن گونه که بخواهد.
از این روی،
همۀ فصول در برابرت شیرین و دلپذیر می شود
خواه تابستان که سرتاسر زمین سبزپوش است، خواه هنگامی که
سینه سرخ لابلای طره های برف ِ شاخی شرمگن از درختی خزه پوش
آرمیده و
به نغمه سرایی مشغول است.
آن زمان که برف های بام خانۀ نزدیک
دستخوش انوار خورشید قرار می گیرند و آب می شوند
و این استحاله
یا در جذبۀ نفیر ِ آن ها به گوش می رسد
و یا ژاله در ستر وظیفۀ خویش، قطره های آب را
چونان قندیل هایی خاموش معلق می دارد
تا به آرامی در برابر ماه ِ پر
درخشیدن گیرند.

ترجمه:
مهران صفوی




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1393/06/2, 16:12

Love, Again!




Love, again!

I let the spark not fire again,
I am to stand no more of that pain.


I puff the flame, kill it by water
And make its bluff little as mutter.


I gather my force for all to handle
And stop the love from causing scandal.


I hide the blush, keep my brows tied,
And bite my lips of smiling so wide.


I fight my tremor by some exercise
And bound my glance, let it not to rise.


I look carelessly at the flower vase
To prevent my eyes from looking at your face.


I shake hands with you, pull my arm so fast,
But can not escape of speaking at last,


I talk politely, ask about your health
And feel my wholeness in your voice is melt.


You seem so calm and me so uneasy,
Love’s poison again! Burning freezy…


from: Angel




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1393/03/2, 16:21

I let it fall, my heart

گذاشتم قلبم سقوط کنه

And as it fell, you rose to claim it

و در حالی که داشت سقوط میکرد تو بلند شدی تا فتحش کنی

It was dark and I was over

همه جا تاریک بود و من به اخر خط رسیده بودم

Until you kissed my lips and you saved me

تا اینکه تو منو بوسیدی و نجاتم دادی

My hands, they’re strong

دستهای من قوی هستند

But my knees were far too weak

اما زانوانم اونقدر قوی نبودن

To stand in your arms

تا بتونم توی آغوشت محکم باشم

Without falling to your feet

و به پات نیفتم

But there’s a side to you that I never knew, never knew

اما یه چیزی رو در مورد تو هیچوقت نمیدونستم… هیچوقت نمیدونستم

All the things you’d say, they were never true, never true

هر چیزی که گفتی هیچوقت راست نبود… هیچوقت راست نبود

And the games you play, you would always win, always win

و با این بازی هایی که در میاری تو همیشه برنده ای… همیشه برنده ای

But I set fire to the rain

اما من باران رو به آتش کشیدم

Watched it pour as I touched your face

و بارشش رو درحالی که صورتت رو نوازش میکردم میدیدم

Let it burn while I cry

بذار باران مشتعل بشه در حالی که من گریه میکنم

Cause I heard it screaming out your name, your name

چون من شنیدم! باران داشت اسم تو رو فریاد میزد… اسم تو رو

When laying with you

وقتی با تو ام

I could stay there, close my eyes

میتونستم اونجا بمونم و چشمامو ببندم

Feel you here, forever

و برای همیشه تو رو کنار خودم احساس کنم

You and me together, nothing is better

من و تو با هم هستیم و هیچ چیز بهتر از این نیست

Cause there’s a side to you that I never knew, never knew

اما یه چیزی رو در مورد تو هیچوقت نمیدونستم… هیچوقت نمیدونستم

All the things you’d say, they were never true, never true

هر چیزی که گفتی هیچوقت راست نبود… هیچوقت راست نبود

And the games you’d play, you would always win, always win

و با این بازی هایی که در میاری تو همیشه برنده ای… همیشه برنده ای

But I set fire to the rain

اما من باران رو به آتش کشیدم

Watched it pour as I touched your face

و بارشش رو درحالی که صورتت رو نوازش میکردم میدیدم

Let it burn while I cried

بذار باران مشتعل بشه در حالی که من گریه میکردم

Cause I heard it screaming out your name, your name

چون من شنیدم! باران داشت اسم تو رو فریاد میزد… اسم تو رو

I set fire to the rain

من باران رو به آتش کشیدم

And I threw us into the flames

و خودم و تو رو به قلب شعله ها پرت کردم

Where I felt something die, cause I knew that

اونجا بود که مردن یه چیزی رو حس کردم

That was the last time, the last time

چون میدونستم این آخرین بار بود… آخرین بار

Sometimes I wake up by the door

بعضی وقتها وقتی بیدار میشم می بینم پیشت در خوابیدم

Now that you’ve gone, must be waiting for you

حالا که رفتی باید منتظرت باشم

Even now when it’s already over

حتی حالا که این عشق تموم شده

I can’t help myself from looking for you

نمی تونم دنبالت نگردم

I set fire to the rain

من باران رو به آتش کشیدم

Watched it pour as I touched your face

و بارشش رو درحالی که صورتت رو نوازش میکردم میدیدم

Let it burn while I cried

بذار باران مشتعل بشه در حالی که من گریه میکردم

Cause I heard it screaming out your name, your name

چون من شنیدم! باران داشت اسم تو رو فریاد میزد… اسم تو رو

I set fire to the rain

من باران رو به آتش کشیدم

And I threw us into the flames

و خودم و تو رو به قلب شعله ها پرت کردم

Where I felt something die

اونجا بود که مردن یه چیزی رو حس کردم

Cause I knew that that was the last time, the last time, oh

چون میدونستم این آخرین بار بود… آخرین بار

Oh, no

Let it burn, oh

بذار آتش بگیره

Let it burn

بذار آتش بگیره

Let it burn

بذار آتش بگیره




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1393/02/31, 20:11


"Ode to the Adverb" by Peter J. Francis, www.hgpublishing.com

Some say that you are dying slowly
Your suffix spurned like something lowly;
My lover tells me to drive safe—
Her words, my grammar sense do chafe.
Whence went thee my lovely –ly?
I write so freely, but I feel free.
Slyly, wryly, skillfully Thou
Are used by knowledgeable writers now;
But woefully, awfully, even sadly
Your demise makes me feel bad (not badly).



"Proofreader's Dream" by James Knaus http://www.gwallc.com/

As I pored over texts ‘til midnight,
Proofreading submissions in dim light,
My mind must have shut down
When I examined a noun
And dreamt I was out on the town.
So strange were my glimpses of verbs,
Shadowy creatures lurking near curbs.
The nouns and the verbs in the ‘burbs
Had aromas reminiscent of herbs!
What a wild sensation to witness a comma,
So anthropomorphic in nocturnal drama,
Growing large as a Peruvian llama
But sounding like President Obama!
Such unusual sights were pure delights,
A respite from tedious plights.
Assiduously laboring on all things verbal
I had felt like a stressed out gerbil!
Now with enthusiasm I can edit.
People will say they’ve read it.
Not a single mistake can let it
Detract from my linguistic credit.


"Semicolon" By Jan Haag janishaag.com

You can get through your whole life
without one, I tell my students.
Really. You can. Periods and commas
will do you fine, if you use them
correctly, if you resist the urge
to polka dot a page or sprinkle
them through a field of letters
like so many chocolate chips.

If a period puts a button
on the end of a sentence,
halts a declaration, and
a comma serves as a mere pause,
when you combine them—
that simple dot over a curvy
wink—you arrive at the spot
dividing two complete thoughts.

It creates parallels;
it speaks of relationship—
your road running next to mine,
each of us equals,
holding our own weight
in this lovely dance
of a sentence together.




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1393/02/31, 12:13

William Blake

1757-1827

ویلیام بلیک شاعر، نقاش و حکاک انگلیسی در خانواده یک بزاز لندنی تولد یافت.بلیک ابتدا نقش های آشکاری از فرشتگان در دشت ها پرداخت اما بعد ها در پی دیدار هایی که با افراد رادیکالی چون توماس پین( نویسنده انگلیسی و نویسنده کتاب هایی در باب حکومت و مذهب) و گودوین( نویسنده و فیلسوف انگلیسی) داشت سروده هایی انقلابی از خود بجا گذاشت. بلیک تمامی خود خود را در فقر و تهی دستی گذراند

A Poison Tree

I was angry with my friend:
I told my wrath, my wrath did end.
I was angry with my foe:
I told it not, my wrath did grow.

And I watered it in fears,
Night and morning with my tears;
And I sunned it with smiles,
And with soft deceitful wiles.

And it grew both day and night,
Till it bore an apple bright.
And my foe beheld it shine.
And he knew that it was mine,

And into my garden stole
When the night had veiled the pole;
In the morning glad I see
My foe outstretched beneath the tree.

درخت زهرآگین

رنجیدم از دوست

خشم را فرا خواندم اما خشم من خاموش گردید

از دشمن آزده خاطر شدم

گفتمش این یکی نه.....خشم من گلی شد دلفریب

***

در ترس و دلهره آبش دادم

خنده هایم بر او تابید

دلفریب و نیرنگ آمیز

***

تناور شد در طول روز ها وشب ها

آن هنگام سیبی نورانی ببار آورد

دشمن آن میوه تابان را نگریست

و دانست آن میوه درخشان ار آن من است

***

وقتی که شب بر دیرک من خیمه زد

دزدی به باغ هجوم آورد

با مدادان دیدم خصم را که مسرور

در پای درخت بر خاک افتاده است

 




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1393/02/31, 11:01

I feel like a misfit sometimes

 

 

Thinking about those scribbled notes


Wondering about those messy doodles

my morbid mind.

this  kind of self-delusion..

are they coming from a psychotic depression?  Or just the episodes of my bipolar personality.

most of  the time

suffering in silence, from the  public dogmas.

who are suffering from their concepts..

the fucking one, the society, their beliefs, wrong ones, full of certainty, incorrigibility and falsity of content.

90% of this civilization's brain is saturated with Grandiose Religious hallucination  and Erotomania.

 

living a  life among the sheep, sometimes  leads me to a Nihilistic delusion  in which I have to repudiate one of my personalities during 24hrs. to be honest, most of the time.

 

I guess my natural instincts, my brain, my consciousness infested by

a philosophical insect,

a narcissist spider,

a voracious louse

or a selfish worm.

my only ecstasy has been hiding in a liberal crow's mind. need to  fly.

those 90% pub changed my name, maybe

by those implausible creed.

want to inform you, no matter what you call me or I do,

there is a devil inside of me,  HE NEEDS MORE.

 

Anyway, of  course I feel like a g.o.d but

I feel like a misfit sometimes

 

Alef. EHtesham

 




ادامه مطلب
  • تاریخ ارسال : 1393/02/6, 18:30
IF

If you can keep your head when all about you Are losing theirs and blaming it on you; If you can trust yourself when all men doubt you, But make allowance for their doubting too: If you can wait and not be tired by waiting, Or, being lied about, don't deal in lies, Or being hated don't give way to hating, And yet don't look too good, nor talk too wise; If you can dream---and not make dreams your master; If you can think---and not make thoughts your aim, If you can meet with Triumph and Disaster And treat those two impostors just the same:. If you can bear to hear the truth you've spoken Twisted by knaves to make a trap for fools, Or watch the things you gave your life to, broken, And stoop and build'em up with worn-out tools; If you can make one heap of all your winnings And risk it on one turn of pitch-and-toss, And lose, and start again at your beginnings, And never breathe a word about your loss: If you can force your heart and nerve and sinew To serve your turn long after they are gone, And so hold on when there is nothing in you Except the Will which says to them: "Hold on!" If you can talk with crowds and keep your virtue, Or walk with Kings---nor lose the common touch, If neither foes nor loving friends can hurt you, If all men count with you, but none too much: If you can fill the unforgiving minute With sixty seconds' worth of distance run, Yours is the Earth and everything that's in it, And---which is more---you'll be a Man, my son!



ادامه مطلب
تبلیغات

تبلیغات